....!

شب است و دلم را حريم نگاهت،اميد وصال...

به مي ستان دلم بارها نوشته ام زفرقت يارمنال

ومن زنگاه توخاموش گشته ام و اين چه رازغريبي

كنون كه شادی دل را،كركس روزگار گرفته به چنگال

من از هواي ديارم دلم گرفته و اشكي به ديده روان

كه عقل به راهي وعشق به راهي ميان اين دوجدال

من ازنشان كدام ميكده گفتم كه قاصدك چنين پژمرد

بيا كه نوبت پرگشودن ماست ولي اينبار بي پروبال

"مسافر"

گاهی دلم برای آمدنت تنگ می شود

ما بین ما حصاری از سنگ می شود

بازم همین دو چشم منتظر به راه...

در انتظار دیدن تو بی رنگ می شود

این میکده خاموش مانده در سکوت

پروانه را چه عاشقانه منگ می شود

بازم حصار می کند بر گرد شمع انتظار

آرام آرام می سوزد و سنگ می شود...

مسافر

من و دوست عزیزم مهتاب چند ماهی خیلی درگیر بودیم م حال و روز این وبلاگ شده این و حالا اومدیم مصمم و با اراده که دوباره این کلبه گرد و خاک گرفته رو سرو سامون بدیم البته با کمک شما...

التماس دعا

من نمیدانم کدامین شب ، شب شبیخون عشق تو بر دلم بود ...!

اما میدانم که تنها دلم را نبردی که حال تمام ثانیه های زندگیم عطر نفس های تو را می دهد...

و عشق تو شد طوفان دریای دلم...

و پاکی نگاه مهربانت مرا شیدا کرد در این دنیای ناپاکی...

عشق را باران عاشقی اثبات میکند...

عاشقم کرد آن همه صافی که انباشتی در دل ساده ات...

و تو شدی تنها مهمان ناخوانده ی دلم که دلم را از آن خودت کردی...

از خدا خواسته ام که نباشم زنده آن لحظه که قرار است شبنم های اشکت را نظاره گر باشم

و آرزو کردم که هر لحظه باغ زندگیت را عطر گل های لبخند معطر کند...

باران زندگیتان باران شادی باد

مهتاب

زندگی جیره ی مختصریست !

مثل یک فنجان چای ،

و کنارش عشق است ...

مثل یک حبه ی قند!

زندگی را با عشق نوش جان باید کرد...

( سهراب )

گل لبخند هدیه ی هر روز زندگیتان باد

در زندگی آموختم که دوست بدارم،

مهربان باشم ،

ببخشم،

و لبخند بزنم .

اما نیاموختم که خوبی های دیگران را به پای بدی هاشان از خاطر ببرم...

صاف باشید و مهربان ، حتی برای آنان که نامهربانند...

زندگیتان پر از قافیه ی لبخند باد

تو آمدی و سایه بان من شدی

و من دیده به آرامش دریای نگاهت دوختم...

و جانم به لب آمد آن دم که گلبرگ  پلک چشمانت را از شبنم اشک ،تر دیدم...

و تو لبخند زدی به کوچکی دستانم که در برابر قد رعنایت سرتعظیم خم نکرد و قطره قطره ی باران

چشمانت را به جان خرید...

و دستان گرم تو شد مامن دستان سرد من ...

تنگ غروب بود و کنج ساحل

که تو دل نگران اشک نگاهم ، زیرلب آه کشیدی و ندانستی که دل من آه تو را آن سوی دریا هم که

باشی خواهد شنید...

و تو نگاه منتظر مرا دیدی و گفتی که اگر لب بگشایی پری دریایت خواهد مرد

و نگفتی که من با چه دلی غربت نگاه زیبای دریایم را به نظاره نشینم و سکوت کنم...

و من سردمدار شادی دلت شدم ...

دستانت را گرفتم و تو را به تماشای لک لک ها بردم

به قلب صدف ها

به لبخند مهتاب

و به فانوس قایق های عاشق در تلاطم دریا ...

و زیر نور مهتاب برایت از عشق سرودم و از زندگی...

از فردا و از شادی ...

و جاذبه عشق...

اشک را از چشمانت خرید و لبخند را به لبانت هدیه داد...

و خاصیت عشق این است...

شاد باشید و ایام به کام

 

 

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم ، همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق و دیوانه که بودم

درنهانخانه جانم گل یاد تو درخشید ،باغ صدخاطره خندید عطر صدخاطره پیچید

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم ، پرگشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم ،ساعتی بر لب آن جوی نشستیم...

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت ، من همه محو تماشای نگاهت...

آسمان صاف و شب آرام ، بخت خندان و زمان رام...

خوشه ماه فروریخته درآب ، شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ، همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن ! ، لحظه ای چند در این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است ، توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که دلت با دگران است...

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن !

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم !

سفراز پیش تو ؟ هرگز نتوانم !

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد، چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم ، باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم ...

حذراز عشق ندانم ! سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم ...

اشکی از شاخه فروریخت ، مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید...

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم ، پای در دامن اندوه کشیدم ، نه گسستم نه رمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم ، نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

روزي مردي ثروتمند در اتومبيل جديد و گران قيمت خود با سرعت فراوان از خيابان كم رفت و آمدي مي گذشت. ناگهان از بين دو اتومبيل پارك شده در كنار خيابان يك پسر بچه پاره آجري به سمت او پرتاب كرد.
پاره آجر به اتومبيل او برخورد كرد . مرد پايش را روي ترمز گذاشت و سريع پياده شد و ديد كه اتومبيلش صدمه زيادي ديده است. به طرف پسرك رفت تا او را به سختي تنبيه كند. پسرك گريان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پياده رو، جايي كه برادر فلجش از روي صندلي چرخدار به زمين افتاده بود جلب كند.
پسرك گفت:"اينجا خيابان خلوتي است و به ندرت كسي از آن عبور مي كند. هر چه منتظر ايستادم و از رانندگان كمك خواستم كسي توجه نكرد. برادر بزرگم از روي صندلي چرخدارش به زمين افتاده و من زور كافي براي بلند كردنش ندارم. "براي اينكه شما را متوقف كتم ناچار شدم از اين پاره آجر استفاده كنم ".
مرد متاثر شد و به فكر فرو رفت.... برادر پسرك را روي صندلي اش نشاند، سوار ماشينش شد و به راه افتاد ....

در زندگي چنان با سرعت حركت نكنيد كه ديگران مجبور شوند براي جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب كنند!

 خدا در روح ما زمزمه مي كند و با قلب ما حرف مي زند. اما گاهی اوقات زماني كه ما وقت نداريم گوش كنيم، او مجبور مي شود پاره آجري به سمت ما پرتاب كند. اين انتخاب خودمان است كه گوش كنيم يا نه!

آسمان زندگی تان ابری نباشد مگر برای باران